Hemşirelerin Terapötik Mizah Kullanma Durumları Ve Problem Çözme Becerileri Arasındaki İlişki

NİLÜFER TUĞUT, DİDEM KAYA

Özet


Giriş: Hasta bakımında kullanılan terapötik mizah hem hasta hem de hemşire açısından faydalı bir uygulamadır. Amaç: Araştırma, hemşirelerin terapötik mizah kullanma durumları ve problem çözme becerileri arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla kesitsel olarak yapıldı. Yöntem: Araştırmanın uygulaması Sivas ilindeki bir üniversite ve devlet hastanesinde gerçekleştirildi. Araştırmaya katılmayı kabul eden 163 hemşire çalışmaya dahil edildi. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, Mizah Tarzlar Ölçeği ve Problem Çözme Envanteri ile toplandı. Değerlendirmede veriler frekans dağılımı, ortalama, standart sapma olarak gösterildi ve Pearson korelasyon testi uygulandı. Bulgular: Hemşirelerin %85.3’ü terapötik mizahı duymadıklarını belirtti. Mizah Tarzlar Ölçeği’nin alt boyutlarından Katılımcı Mizah puan ortalaması 40.54 ± 7.55, Kendini Geliştirici Mizah puan ortalaması 33.04 ± 7.45, Saldırgan Mizah puan ortalaması 21.63 ± 6.73 ve Kendini Yıkıcı Mizah puan ortalaması 23.67 ± 7.33’dür. Hemşirelerin problem çözme envanteri (PÇÖ) puan ortalaması 85.24 ± 19.28’dir. Hemşirelerin katılımcı mizah ile PÇÖ puanları arasında düşük düzeyde, negatif yönde ilişki bulunduğu belirlendi. Saldırgan mizah ve kendini yıkıcı mizah ile PÇÖ puanları arasında orta düzeyde, pozitif yönde ilişki olduğu saptandı. PÇÖ puanları ile kendini geliştirici mizah ölçeği arasında anlamlı bir ilişki olmadığı görülmektedir. Sonuç: Katılımcı mizah puanı yüksek olan hemşirelerin problem çözme becerisine sahip oldukları, kendini yıkıcı mizah ve saldırgan mizah puanı yüksek alanların problem çözme becerilerinin zayıf olduğu belirlendi.
Anahtar Sözcükler: Hemşire, Problem Çözme Becerisi, Terapötik Mizah.


Tam Metin:

PDF

Referanslar


Abaan, S. & Altıntoprak, A. (2005). Hemşirelerde problem çözme becerileri: öz değerlendirme sonuçlarının analizi. Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 62–76.

Astedt-Kurki, P. & Isola, A. (2001). Humour between nurse and patient and among staff: analysis of nurses' diaries. Journal of Advanced Nursing 35, 452-458.

Aydın, A. (2005). Hemşirelik ve mizah. C.Ü. Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 9, 1-5.

Balick, P.M. & Lee, C.A. (2006). Humor and laughter may influence health. 1. history and background. Evid Based Complement Alternat Med 3, 61–63.

Cann, A., Norman, M.A., Welbourne, J.L. & Calhoun, L.G. (2008). Attachment styles, conflict styles and humour styles: interrelationships and associations with relationship satisfaction. European Journal of Personality 22, 131–146.

Chen, G.H. & Martin, R.A. (2007). Humor styles and mental health among chinese university students. Psychological Science (Chinese) 30, 219-223.

Ciieung CK & Yue XD. (2013). Humor styles, optimism, and their relationships with distress among undergraduates in three Chinese cities. International Journal of Humor Research 26, 351-370.

Çetinkaya, Ş. (2013). Lise öğrencisi erkek ergenlerde problem çözme eğitiminin problem çözme becerisi, kişilerarası ilişki tarzı ve öfke kontrolü üzerine etkisi. Yüksek lisans Tezi, Adnan Menderes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü. Aydın, Türkiye.

Erozkan, A. (2014). The relationship between humour style sandshyness: an investigation of turkish university students. Cypriot Journal of Educational Sciences, 87-96.

Ford, T.H., Mccreighta, K.A. & Richardsona, K. (2014). Affective style, humor styles and happiness. Europe's Journal of Psychology 10, 451–463.

Günüşen, N.P. & Üstün, B. (2011). Hemşirelik öğrencilerinin problem çözme beceri düzeyleri ile kontrol odağı. DEUHYO ED 4, 72-77.

Heppner, P.P. & Petersen, C.H. (1982). The development and implications of a personal problem solving inventiory. Journal of Counselling Psychology 29, 66-75.

Heppner, P.P., Baumgardner, A. & Jackson, J. (1985). Problem-solving self-appraisal, depresyon, and attributional style: are they related? Cognitive Therapy and Research 9, 105-113.

Hurren, B.L. (2006). The effects of principals’ humor on teacher’s job satisfaction. Educational Studies 32, 373–385.

Kelleci, M. & Gölbaşı, Z. (2004). Bir üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin problem çözme becerilerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. C.Ü. Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 8: 1-8.

Köklü, N. & Büyüköztürk, Ş. (2000). Sosyal bilimler için istatistiğe giriş. Ankara, Türkiye: Pegem A Yayıncılık, pp. 107.

Martin, R.A., Puhlik-doris, P., Larsen, G., Gray, J. & Weir, K. (2003). Individual differences of uses of humor and their relation to psychological well-being: development of the humorstyles questionnaire. Journal of Research in Personality 37, 48–75.

Mendiburo-Seguel, A., Paez, D. & Martinez-Sanchez, F. (2015). Humor styles and personality: a meta-analysis of the relation between humor styles and the big five personality traits. Scandinavian Journal of Psychology 56, 335–340.

Öz, F. & Hiçdurmaz, D. (2010). Stresle baş etmede önemli bir yol: mizahın kullanımı. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi 13, 83-88.

Savaşır, I. & Şahin, N.H. (1997). Bilişsel-davranışçı terapilerde değerlendirme: sık kullanılan ölçekler. Ankara, Türkiye: Özyurt Matbaacılık. Türk Psikologlar Derneği Yayınları. No:9.

Sirigattia, S., Penzoa, I., Giannettib, E. & Stefanile, C. (2014). The humor styles questionnaire in italy: psychometric properties and relationships with psychological well-being. Europe's Journal of Psychology 10, 429–450.

Soyer, F. & Can, Y. (2007). İş tatmini ile mesleki beklenti ve mesleki destek algılaması arasındaki ilişki: beden eğitimi öğretmenleri üzerinde bir araştırma. TSA 11, 24-36.

Thornton, J. & White, A. (1999). A hedeggerian investigation in to the lived experience of humour by nurses in an intensive unit. Intensive and Critical Care Nursing 15, 266-278.

Traş, Z., Arslan, C. & Taş, A. (2011). Öğretmen adaylarında mizah tarzları, problem çözme ve benlik saygısının incelenmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi 8, 716-732.

Ulloth, J.K. (2002). The benefits of humor in nursing education. Journal of Nursing Education 41, 476-481.

Vaughan, J., Zeigler-Hill, V. & Arnau, R.C. (2014). Self-esteem in stability and humor styles: does the stability of self-esteem influence how people use humor? The Journal of Social Psychology 154, 299–310.

Witmer, J.M. & Sweeney, T.J. (1992). A holistic model for wellness and preventionover life span. Journal of Counseling and Development 71, 140-148.

Yalçın, N. & Aştı, T. (2011). Hemşire-hasta etkileşimi. İ.U.F.N. Hemşirelik Dergisi 19, 54-59.

Yerlikaya, E.E. (2003). Mizah tarzları ölçeği (humor styles questionnaire) uyarlama çalışması. Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Adana, Türkiye.

Yue, X.D., Wing-Yın, K., Jiang, F. & Hiranandani, N.A. (2014). Humorstyles, self-esteem and subjective happiness. psychological reports. Mental&Physical Health 115, 517-525.


Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.